/แม่รวงทอง ภาคพังตรุ

#PREORDER แม่รวงทอง ภาคพังตรุ นวนิยายโดย อภิชาติ เพชรลีลา
หนังสือ 304 หน้า
ราคาปก 364 บาท
ลเหลือ 327 บาท✅️
สำนักพิมพ์ นกดวงจันทร์
หนังสือจัดส่งในวันที่ 25 มีนาคม นี้

...เรื่องราวราวปุยเมฆเบาไกลสูงลอยลิบลิ่ว ล่องลอยมา...แต่ช้าแต่...ออระแร้...ออระชอน...จากท้องฟ้าครามวันวาน รวงทองเห็นละอองฝุ่นดินแดงลอยฟุ้งตลบม้วน กระทบสายแดดตามโค้งดงอ้อยแต่ไกล รถเก๋งคันสีน้ำเงินหลุดจากโค้งวิ่งฝ่าฝุ่นดินลูกรังตรงเข้าหมู่บ้าน รี่ใกล้เข้ามา สังเกตว่าเป็นรถแท็กซี่สีน้ำเงินคาดเหลืองคุ้นตา ปีทั้งปี มีรถเก๋งวิ่งตีฝุ่นตกหลุมบ่อมายังหมู่บ้านเกวียนควายทุรกันดารไม่กี่คัน เป็นรถแท็กซี่ยิ่งแล้วใหญ่ นี่คือรถแท็กซี่คันแรกที่วิ่งจากบางกอกมาถึงหมู่บ้านพังตรุ วินาทีนั้น รวงทองมั่นใจเหลือเกิน ผู้ที่นั่งอยู่ในเก๋งต้องสัมพันธ์พลิกผันชั่วชีวิตรวงทองทางใดทางหนึ่ง จับจ้องไม่วางตา ยืนรอใต้เงื้อมเงากิ่งก้านมะขามเฒ่าโบราณ ยื่นยาวดังแขนของชะตาโอบ

...คำตามท้ายเล่ม

...ผมเขียนนวนิยายเรื่อง “แม่” ออกมาในปี พ.ศ. ๒๕๔๖ ใช้นามปากกา นอม วิเศษสิงห์

...พี่ตุ๊ จตุพล บุญพรัด บรรณาธิการแพรวสำนักพิมพ์ตอนนั้น เอ่ยหลังจากเป็นเล่มแล้ว หากไม่สมบูรณ์นัก แต่น่าตื่นเต้น เปี่ยมพลังความสดของนักเขียนหนุ่ม

...พี่หนก กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ยิ้มน้อยๆ เยื้อนเอ่ย ผมชอบนะ วรรณกรรมไทยไม่ค่อยมีนักเขียนกรุงเทพฯ เขียนถึงหลืบซอกมุมเมืองหลวงกรุงเทพฯ จริงๆ

...มาร์แซล บารังส์ เขียนชื่นชมเล็กน้อยในคอลัมน์ตะวันตกที่ท่าพระอาทิตย์ หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน

...ฮิมิโตะ ณ เกียวโต เริ่มเขียนหนังสือมาใกล้กัน เอ่ยโอ่อ่าตอนพบปะที่สวนทูนอิน บ้านของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ นวนิยายเรื่อง “แม่” เป็นนวนิยายไทยที่ดีที่สุดในสิบปีผ่านมา

...อาจารย์ต้น อนุสรณ์ ติปยานนท์ หัวเราะ เฮ้ย ! อภิชาติ คุณแม่งเขียนดิบๆ เหมือนหนัง PULP FICTION เลยว่ะ

...พี่ขจรฤทธิ์ รักษา เขียนจดหมายคุยกับกนกพงศ์ พิมพ์เผยแพร่ไม่มิดเมี้ยน ทำนองว่า อภิชาติ เพชรลีลา จะใช้อีกนามปากกา นอม วิเศษสิงห์ หาพระแสงด้ามหอกอะไร

...ผมนั้น ภายหลังหนังสือนวนิยาย “แม่” พิมพ์ออกมา ยี่สิบกว่าปีไม่เคยหยิบอ่านอีกเลย กระทั่งคืนหนึ่ง เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๖๗ เหมือนนึกขึ้นได้ หยิบจับมันมาปัดฝุ่นดูทีรึ รุ่งนั้นเป็นต้นมาตลอดสองปี จนถึงบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวอับลมขณะเขียนคำตามท้ายเล่มอยู่นี่ ผมขัดเกลา ตบแต่ง ลบ เติมเขียน เขวี้ยงทิ้งเขียนขึ้นใหม่เกือบทั้งเรื่อง

...เหมือนเมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๖ ผมได้คุยกับแม่ไม่มาก อายุเหินห่างจากป๊าที่ตายไป

...มาปี พ.ศ. นี้ อายุผมเท่ากับอายุป๊าหยุดอยู่วันที่ตาย ผมได้อยู่บ้านกับแม่ ชวนแม่คุย ฟังแม่เล่าเรื่องราวแต่หนหลังที่บ้านเกิด คำว่า ‘บ้านเกิด’ คือบ้านบางซึ่งยังเห็นเพื่อนเคยเล่นเรียนปอสี่ด้วยกันมา หนุ่มน้อยที่เมียงมองมาเอียงอายไม่กล้าจำนรรจา จึงเอื้อนเอ่ยก่อนจะตายวันตายพรุ่ง และหลวงตาวัดตำบลบางใกล้ ทักทายไม่ได้เจอกันตั้งห้าสิบหกสิบปี “ประนอมสวยเหมือนเดิมนะ” ปะติดปะต่อปะปนความทรงจำของลูกซึ่งเติบโตโอ้ว่าจวนจะชรามาเขียนเรื่องราวความทรงจำ หลายคนจากไปแล้ว เปิดลูกทุ่งเพลงดังยุคแม่ยังสาวลั่นบ้าน เขียนนวนิยายขึ้นมาใหม่ “แม่รวงทอง” ภาคพังตรุ

...เรื่องของแม่อายุเจ็ดสิบเก้าปีเล่า ในความทรงจำใสกระจ่างจริงเหลือเกินชีวิตผ่านมา ไม่จริงในนิยายของลูก นิยมนิยาย เป็นดวงจันทร์แสงนวลชวนบ้า ดวงจันทร์มีแสงเสียเมื่อไหร่ ใครหลงใหลใหลหลงทั้งเพ

...ลูกบ้าละเมอเขียนแสงจันทร์ มิได้หมายถึงดวงจันทร์


#สำนักพิมพ์นกดวงจันทร์